in

MAHSUSTAN KOL SAATİ

Biz çocukken, bileklerimizi ısırıp, mahsustan saat yapan babalarımız vardı. Sonradan anladık ki, onlar bize o saatlerle, zamanın canımızı nasıl acıtacağını anlatmaya çalışmışlar.

Diş ağrısı, bel ağrısı, kulak ağrısı, omuz ağrısı, mide ağrısı gelip geçse de, canımızın ağrısı hep orada, hep o sol yanımızda duruyor.

Saklambaç oynarken, ebe olan çocuğun yalnızlığını ve çaresizliğini en iyi bilen bizleriz.

Değişmedik hiç.

Hala her ilişkide, varolanı görmeyelim diye gözlerimizi kapatıp, günler, aylarca, yıllarca hatta bir ömür, başımızı dayayıp bir yalan duvarına öylece sayamaya başlıyoruz.

“Sağım solum önüm arkam sobe/ saklanmayan ebe.”

En sonunda, gözlerimizi açtığımızda, etrafımızda kim varsa saklandıklarını görüyoruz.

Arıyoruz, arıyoruz, arıyoruz…

Ama o yorgun aynalarda, çırpınan suretimizden başka kimseyi bulamıyoruz.

„Zaman derman olur.“diyenler, derdin ne olduğunu yaşamamış olanlardır.

Zaman derman olmuyor.

Aksine, sol yanımızda biriktirdiğimiz acıların yanına bir acı daha taşıyor.

İkisi birden delinmiş çoraplarıyla, komşu evinde otururken, evin küçük kızı o perişanlığı fark etmesin diye,  bir ayağıyla diğerini kapatmaya çalışan çocuğun çaresizliğini en iyi bilen bizleriz.

Değişmedik hiç.

Göğsümüzde açılan her yarayı, başka bir aşkın yarasıyla kapatmaya çalışıyoruz.

„Ne oluyor ne de ölüyor/ İşte bu aşk.“ demiş tanınmamış bir şair.

Meğer „yakar top“ oynarken, kendimizi bugünlere hazırlıyormuşuz.

Bilmiyorduk.

Şimdi „yakar aşk“larla oyun dışı bırakıyorlar bizi.

Terli terli su içmeyelim diye itina gösteren annelerimiz ölüyorlar.

Bizim için üzülecek, kaygılanacak, ardımızdan ağlayacak kimsemiz yok.

Artık terliyken de su içebiliyoruz…

Biz çocukken, bileklerimizi ısırıp, mahsustan saat yapan babalarımız vardı. Sonradan anladık ki, onlar bize o saatlerle, zamanın canımızı nasıl acıtacağını anlatmaya çalışmışlar.

Yemediğimiz o son lokmanın arkamızdan  ağlayacağına inandırılmıştık.

Kıyamazdık ve doyduğumuz halde o son lokmayı bitirirdik.

Bizim o vakitler, o son lokmaya gösterdiğimiz merhameti şimdi kimse bize göstermiyor.

“Ama gidersen ağlarım.” diyoruz.

“Geber.” deyip gidiyorlar.

Yapacak bir şey yok.

Kendi acılarımızı kendimiz öpüyoruz ve „ Bu da geçer“ diye kendi başımızı okşuyoruz.

Sahi,

Kollarımızdaki babaların mahsus saatleri kaçı gösteriyor

Bu içerik üyemiz tarafından oluşturulmuştur. Kendi İçeriğini Ekle!

Rapor Et

İştirakçi

izzet Tarafından Yazıldı

Video Ekleyiciİmaj OluşturucuListe OluşturucuYılların Üyesiİçerik OluşturucuOy Bağımlısı

Yorumlar

Yorumlara Abone Ol
Bildir
guest
0 Yorum
Inline Feedbacks
Tüm Torumlar

Loading…

0

Bu İçeriğe Oy Ver

Tımarhaneye sığınmış bir gencin hikayesi

SİZ NEREDEN BİLECEKSİNİZ BİZİM NELER ÇEKTİĞİMİZİ..!